‘জুবিন গাৰ্গ আৰু বিহুৰ এটি অবিচ্ছেদ্য আৱেগ আৰু আধুনিক অসমীয়া সংস্কৃতিৰ সংমিশ্ৰণ’

■ অসমীয়া জাতিৰ পৰিচয় হ’ল বিহু। বিহুৱে আমাৰ শিপাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, আমাৰ কৃষিভিত্তিক সমাজখনৰ আনন্দ আৰু বিষাদৰ কাহিনী কয়। কিন্তু সময়ৰ গতিত সংস্কৃতিৰ ৰূপ সলনি হয়। এই পৰিৱৰ্তনৰ ধাৰাত নব্বৈৰ দশকৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে যিজন ব্যক্তিয়ে বিহু আৰু অসমীয়া সংগীতক এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিলে, তেওঁ হ’ল জুবিন গাৰ্গ। জুবিন গাৰ্গ কেৱল এজন কণ্ঠশিল্পী নহয়, তেওঁ আধুনিক অসমীয়া সমাজৰ এক সাংস্কৃতিক বিপ্লৱৰ নাম। বিহু আৰু জুবিন আজি এনেদৰে একাকাৰ হৈ পৰিছে যে এজনক বাদ দি আনজনক কল্পনা কৰাটো কঠিন।
বিহুৰ বিৱৰ্তন আৰু জুবিন গাৰ্গৰ বৈপ্লৱিক আগমণ। অসমীয়া সমাজত বিহুৰ পৰম্পৰা অতি প্ৰাচীন। গছৰ তলৰ মুকলি বিহুৰ পৰা যেতিয়া বিহু মঞ্চ পালেহি, তেতিয়া বিহুৰ সংগীতত কিছু পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। নব্বৈৰ দশকৰ আৰম্ভণিত অসমীয়া সংগীত জগতত এক স্থৱিৰতাই বিৰাজ কৰিছিল। তেনে এক সময়তে ১৯৯২ চনত ‘অনামিকা’ এলবামৰ জৰিয়তে জুবিন গাৰ্গৰ আগমণ ঘটে। জুবিনৰ আগমণৰ লগে লগে বিহু সংগীতত এক আধুনিক স্পৰ্শ লাগে। পৰম্পৰাগত ঢোল, পেঁপা আৰু গগণাৰ সৈতে তেওঁ গিটাৰ, ড্ৰামচ আৰু কী-বোৰ্ডৰ এক সুন্দৰ সংমিশ্ৰণ ঘটালে। তেওঁ বিহুৰ সেই আদিম আৱেগটোক অক্ষুণ্ণ ৰাখিও ইয়াক এক গোলকীয় মান প্ৰদান কৰিলে। জুবিনৰ কণ্ঠৰ সেই বিশেষ ‘টেক্সচাৰ’ আৰু গায়কী শৈলীয়ে বিহুক কেৱল পথাৰৰ পৰা আনি ড্ৰয়িং ৰূমৰ সংগীত কৰি তুলিলে।বিহু এলবাম আৰু জনপ্ৰিয়তাৰ নতুন শিখৰে, এসময়ত অসমত বিহু মানেই আছিল জুবিন গাৰ্গৰ নতুন এলবামৰ অপেক্ষা। কেছেটৰ যুগৰ পৰা চিডি (CD) আৰু বৰ্তমানৰ ডিজিটেল যুগত জুবিনৰ জনপ্ৰিয়তা অটুট আছে। সংগীতৰ বৈচিত্ৰ্য ‘হিয়া দিয়া নিয়া’, ‘নায়ক’, ‘দাগ’ আদিৰ দৰে চলচ্চিত্ৰৰ বিহু গীতবোৰে অসমীয়া চিনেমা আৰু সংগীতৰ ধাৰা সলনি কৰি দিছিল। ইয়াৰ উপৰি তেওঁৰ একক এলবামসমূহ যেনে— ‘পখী’, ‘জুবিনৰ বিহু’, ‘শুভেচ্ছা’ আদিৰ প্ৰতিটো গীত আজিও প্ৰতিজন অসমীয়াৰ মুখত বিৰাজমান।জনজাতীয় সুৰৰ সংমিশ্ৰণ , জুবিন গাৰ্গৰ বিহু গীতত কেৱল উজনি অসমৰ বিহু সুৰেই নহয়, বৰং মিচিং, বড়ো, কাৰ্বি আদি বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয় সুৰৰো এক অপূৰ্ব সমিলমিল দেখা যায়। তেওঁ বিহুক এক ‘বৃহত্তৰ অসমীয়া’ৰ উৎসৱ হিচাপে গীতৰ মাজেৰে তুলি ধৰিছে।মঞ্চত জুবিন: এক অপাৰ উন্মাদনা। অসমৰ বহাগ বিহু বুলি ক’লে যিমান আনন্দ লাগে, তাতকৈ বেছি উৎকণ্ঠা থাকে— “এইবাৰ জুবিনে আমাৰ ইয়াৰ বিহু অনুষ্ঠানত গাবনে?” জুবিন গাৰ্গৰ বিহু অনুষ্ঠান মানেই এক জনসমুদ্ৰ। নিশাৰ অপেক্ষা, বিহুৰ নিশা ১ বজা হওক বা পুৱা ৪ বজা, জুবিনৰ বাবে অপেক্ষা কৰা দৰ্শকৰ ধৈৰ্য্য দেখিলে আচৰিত হ’বলগীয়া হয়। তেওঁ মঞ্চত উঠাৰ লগে লগে যি এক শক্তি (Energy) বিয়পি পৰে, সেয়া বিৰল। জুবিনৰ মঞ্চৰ কথা-বতৰা অতি সহজ-সৰল আৰু পোনপটীয়া। তেওঁ দৰ্শকৰ সৈতে এনেদৰে কথা পাতে যেন তেওঁ ঘৰৰ হে কোনোবা এজন। তেওঁৰ সেই বিশেষ ‘চুইং’, হাতৰ ভংগীমা আৰু হাঁহিয়ে হাজাৰ হাজাৰ মানুহক একাত্ম কৰি ৰাখে। জুবিন গাৰ্গক লৈ অসমীয়া ৰাইজৰ আৱেগ অতি গভীৰ আৰু সংবেদনশীল। তেওঁক মানুহে কেনেধৰণে অনুভৱ কৰে, তাক কেইবাটাও দিশত বিশ্লেষণ কৰিব পাৰি, তেওঁ যুৱ প্ৰজন্মৰ বাবে আছিল আইকন, জুবিন মানেই সাহস। বিহুৰ মঞ্চৰ পৰাই তেওঁ বাৰে বাৰে কয়— “আমাৰ সংস্কৃতি আমি ৰক্ষা কৰিব লাগিব।” তেওঁৰ পিন্ধনৰ ধুতি-কুৰ্তা আৰু ডিঙিৰ গামোচাখনে যুৱক-যুৱতীসকলক নিজৰ সংস্কৃতিৰ প্ৰতি গৌৰৱান্বিত হ’বলৈ শিকায়। একত্ৰিত কৰা শক্তি, বিহু যিদৰে অসমীয়াৰ মিলনৰ উৎসৱ, জুবিনো তেনে এক একত্ৰিত কৰা শক্তি। তেওঁৰ গীতত কোনো জাতি-ভেদ বা ধৰ্মীয় সংকীৰ্ণতা নাই। তেওঁৰ বাবে বিহু হ’ল মানৱতাৰ উৎসৱ। তেওঁৰ আছিল প্ৰতিবাদী কণ্ঠ য’ত , অসমৰ বিভিন্ন দুৰ্যোগ বা সংকটৰ সময়ত জুবিনে বিহুৰ মঞ্চৰ পৰাই অসমীয়াৰ অধিকাৰৰ কথা কৈ আহিছে। যাৰ বাবে ৰাইজে তেওঁক কেৱল এজন গায়ক হিচাপেই নহয়, এজন সাহসী নেতা হিচাপেও সন্মান কৰে। তেওঁৰ মতে আধুনিকতা বনাম পৰম্পৰা, এক তৰ্ক। জুবিন গাৰ্গৰ বিহু গীতক লৈ সময়ে সময়ে বিতৰ্কও নোহোৱা নহয়। এচাম ৰক্ষণশীল লোকে অভিযোগ কৰে যে তেওঁ বিহুৰ গীতত আধুনিক বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি ইয়াৰ বিশুদ্ধতা নষ্ট কৰিছে। কিন্তু গৰিষ্ঠসংখ্যক লোকৰ মতে, জুবিনে বিহুক বিকৃত কৰা নাই, বৰং সংস্কাৰহে কৰিছে। যদি জুবিন গাৰ্গে বিহু গীতক ইমান জনপ্ৰিয় আৰু আধুনিক নকৰিলেহেঁতেন, তেন্তে হয়তো আজিৰ ম’বাইল-ইণ্টাৰনেটৰ যুগত নৱ-প্ৰজন্মই বিহু পাহৰি পাশ্চাত্য সংগীতৰ মাজত হেৰাই গ’লহেঁতেন। তেওঁ বিহুৰ সুৰক ধৰি ৰাখি নতুন প্ৰজন্মক নিজৰ মাটিৰ গান গাবলৈ উদ্বুদ্ধ কৰিছে। জুবিন গাৰ্গৰ কালজয়ী বিহু গীতসমূহ , জুবিনৰ কণ্ঠৰ অবিহনে আধৰুৱা। তাৰে কেইটামান হ’ল:​“ব’হাগতে আহিবা তুমি…” (এক অপূৰ্ব প্ৰেমৰ আৱেগ)​“নাহৰ ফুলাৰ বতৰত…”​“জানমণি…” (যাৰ ছিৰিজটোৱে সমগ্ৰ অসমত এক জোৱাৰ আনিছিল)​“ৰৈ ৰৈ বিনাই…” (বিৰহ আৰু কৰুণতাৰ মিশ্ৰণ) এই গীতসমূহে কেৱল বিনোদনেই নিদিয়ে, বৰং অসমৰ প্ৰকৃতি আৰু গাঁৱলীয়া জীৱনৰ একো একোখন ছবি চকুৰ আগত দাঙি ধৰে। জুবিন আৰু বিহুৰ ভৱিষ্যতে , অসমীয়া সংগীতৰ ধাৰা যিমানেই আধুনিক নহওক কিয়, জুবিন গাৰ্গৰ স্থান সদায় অনন্য হৈ থাকিব। তেওঁ সৃষ্টি কৰা সেই সুৰবোৰ চিৰকাল বিহুৰ বতাহত বিলীন হৈ থাকিব। জুবিন গাৰ্গ এজন ব্যক্তিৰ পৰা গৈ এক সংস্কৃতিত পৰিণত হৈছে। ৰাইজৰ বাবে জুবিন মানেই এক নিৰ্ভৰযোগ্যতা। তেওঁ অসুস্থ হ’লে সমগ্ৰ অসম স্তব্ধ হৈ পৰে, তেওঁ মঞ্চলৈ উভতি আহিলে বিহুৰ পথাৰ জীপাল হৈ উঠে। এয়াই হৈছে এজন শিল্পীৰ প্ৰতি থকা জনসাধাৰণৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ স্বীকৃতি।
‌জুবিন গাৰ্গ আৰু বিহু— এই দুয়োটা আজি অসমীয়া সমাজৰ পৰিচয়। বিহুৱে যদি আমাক জীয়াই থকাৰ প্ৰেৰণা দিয়ে, তেন্তে জুবিনে সেই জীৱনক সুৰেৰে সজাই তোলে। তেওঁৰ কণ্ঠত বিহুৱে এক নতুন যৌৱন লাভ কৰিছে। অসমীয়া জাতি যিমান দিন জীয়াই থাকিব, সিমানেই জুবিন গাৰ্গৰ সুৰ আৰু বিহুৰ মাদকতাও আমাৰ মাজত জীয়াই থাকিব।”জুবিন কোনোবা এটা বিশেষ পক্ষৰ নহয়, জুবিন সমগ্ৰ অসমীয়াৰ ধপধপনি।” অসমৰ সংগীত জগতৰ মহাতাৰকা জুবিন গাৰ্গ আৰু অসমৰ প্ৰাণৰ উৎসৱ বিহু—এই দুয়োটা বিষয় ইটো-সিটোৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত। জুবিনক বাদ দি বৰ্তমানৰ বিহু সন্মিলনবোৰ কল্পনা কৰাটো বহুতো অনুৰাগীৰ বাবে অসম্ভৱ। জুবিন আৰু বিহুক লৈ ৰাইজৰ মনোভাৱ মিশ্ৰিত, য’ত তীব্ৰ আবেগ আৰু মাজে মাজে কিছু বিতৰ্কও দেখা পোৱা যায়। ৰাইজৰ মনোভাৱক প্ৰধানকৈ কেইটামান দিশত ভগাব পাৰি:. আধুনিক বিহুৰ ‘প্ৰাণস্বৰূপ’ অধিক সংখ্যক যুৱ প্ৰজন্মৰ বাবে জুবিন গাৰ্গ মানেই বিহুৰ প্ৰধান আকৰ্ষণ। তেওঁৰ কণ্ঠৰ বিহু সুৰীয়া গীতবোৰে বিহুৰ মঞ্চত এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে। জুবিনে মঞ্চত উঠা মানেই হাজাৰ হাজাৰ দৰ্শকৰ সমাৱেশ। তেওঁৰ গীতৰ সৈতে ৰাইজে যি একাত্ম অনুভৱ কৰে, সেয়া বিৰল। ​’মায়াবিনী’, ‘অনামিকা’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তেওঁৰ শেহতীয়া বিহু এলবামলৈকে সকলোতে ৰাইজৰ অফুৰন্ত সঁহাৰি দেখা যায়।পৰম্পৰা বনাম আধুনিকতা (বিতৰ্কিত দিশ) জুবিন গাৰ্গক লৈ ৰাইজৰ এটা অংশৰ মাজত কিছুমান মতবিৰোধো আছে, বিশেষকৈ বিহুৰ মঞ্চত তেওঁ কৰা কিছুমান মন্তব্য বা আচৰণক লৈ। ​কেতিয়াবা বিহুৰ মঞ্চত জীনছ পিন্ধি গান গোৱা বা মঞ্চত মুকলিকৈ কৰা কিছুমান ব্যতিক্ৰমী আচৰণক লৈ সমাজৰ জ্যেষ্ঠ তথা ৰক্ষণশীল অংশটোৱে সমালোচনা কৰে। তেওঁলোকৰ মতে, বিহুৰ মঞ্চত থলুৱা পৰম্পৰা অটুট ৰখাটো জৰুৰী। সমাজ সংস্কাৰক আৰু স্পষ্টবাদী ৰূপৰ বাবে ৰাইজে জুবিনক কেৱল এজন গায়ক হিচাপেই নহয়, এজন স্পষ্টবাদী ব্যক্তি হিচাপেও বিহুৰ মঞ্চত দেখিবলৈ পায়। সামাজিক বাৰ্তা স্বৰূপে বিহুৰ মঞ্চৰ পৰাই তেওঁ বিভিন্ন সময়ত ড্ৰাগছৰ বিৰুদ্ধে, পৰিৱেশ সংৰক্ষণৰ বাবে বা অসমীয়া জাতিৰ স্বাৰ্থত মাত মাতি আহিছে। ৰাইজে তেওঁৰ এই সাহসী ৰূপটো সদায় আদৰি লয়। ‘জুবিন অবিহনে বিহু আধৰুৱা’ সঁচাকৈয়ে, এটা বৃহৎ অংশৰ মতে, জুবিন অবিহনে বিহুৰ ছিজনটোৱে পূৰ্ণতা নাপায়। জুবিনৰ অসুস্থতা বা অনুপস্থিতিয়ে অনুৰাগীসকলক মৰ্মাহত কৰে।
জুবিন গাৰ্গ কেৱল এজন শিল্পী নহয়, তেওঁ অসমীয়া মানুহৰ বাবে এক আৱেগ। বিহুৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক কেতিয়াবা বিতৰ্কিত হ’লেও, তেওঁ যে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ, সেই কথা শতকৰা ৯০ শতাংশ ৰাইজেই স্বীকাৰ কৰে। ৰাইজৰ বাবে জুবিন মানেই এক উল্লাস, যিয়ে বিহুৰ আনন্দক দুগুণ কৰি তোলে।

ৰাজশ্ৰী সেনাপতি গগৈ, ডিব্ৰুগড়